Wymagania edukacyjne z języka polskiego- klasa IV
Uczniów obowiązują wiadomości i umiejętności nabyte w klasach I – III.
(Ocenę wyższą otrzymuje uczeń, który spełnia wszystkie wymagania ocen niższych – pozytywnych).
OCENA CELUJĄCA
Uczeń:
– Doskonale opanował umiejętności zapisane w podstawie programowej.
– Samodzielnie rozwiązuje problemy i ćwiczenia o dużym stopniu trudności.
– Posługuje się bogatym i różnorodnym słownictwem oraz poprawnym językiem zarówno w mowie, jak i w piśmie.
– Aktywnie uczestniczy w lekcjach i zajęciach pozalekcyjnych.
– Tworzy wypowiedzi pisemne zgodnie z wyznacznikami gatunkowymi, poprawne pod względem kompozycji, spójności wypowiedzi, językowym, ortograficznym i interpunkcyjnym.
– Odznacza się samodzielnością i dojrzałością sądów.
– Współpracuje w zespole, podejmuje działania mające na celu sprawną realizację zadań.
– Wykorzystuje wiedzę, umiejętności i zdolności twórcze przy odbiorze i analizie tekstów oraz tworzeniu wypowiedzi. Interpretuje głosowo utwory poetyckie. Uczestniczy w rozmowie na zadany temat.
– Tworzy logiczną, semantycznie pełną i uporządkowaną wypowiedź; rozumie rolę akapitów w tworzeniu całości myślowej wypowiedzi.
– Dokonuje selekcji informacji.
– Korzysta z informacji zawartych w różnych źródłach, gromadzi wiadomości, selekcjonuje informacje.
– Sprawnie korzysta ze słownika języka polskiego oraz ortograficznego.
OCENA BARDZO DOBRA
I Kształcenie literackie i kulturowe.
1.Czytanie utworów literackich.
Uczeń:
– Bez trudu trafnie omawia elementy świata przedstawionego, wyodrębnia obrazy poetyckie w poezji.
– Rozpoznaje czytany utwór jako baśń, legendę, bajkę, opowiadanie oraz wskazuje jego cechy gatunkowe.
– Zna i zawsze rozpoznaje w tekście literackim: epitet, porównanie, wyrazy dźwiękonaśladowcze, ożywienie.
– Sprawnie rozpoznaje elementy rytmizujące wypowiedź, w tym: wers, rym, strofę, refren.
– Bardzo sprawnie opowiada o wydarzeniach fabuły oraz ustala kolejność zdarzeń i rozumie ich wzajemną zależność.
– Odróżnia dialog od monologu, rozumie ich funkcje w utworze.
– Zawsze charakteryzuje podmiot liryczny, narratora i bohaterów w czytanych utworach.
– Bardzo sprawnie rozróżnia narrację pierwszoosobową i trzecioosobową.
– Samodzielne wskazuje w utworze bohaterów głównych i drugoplanowych oraz określa ich cechy.
– Bardzo sprawnie określa tematykę oraz problematykę utworu.
– Dokładnie nazywa wrażenia, jakie wzbudza w nim czytany tekst.
– Sprawnie objaśnia znaczenia dosłowne (w tekstach).
– Bez problemu przedstawia własne rozumienie utworu i je uzasadnia.
– Wykorzystuje w interpretacji tekstów własne doświadczenia oraz elementy o kulturze.
– Wyraża własny sąd o postaciach i zdarzeniach oraz określa wartości ważne dla bohatera.
– Określa temat i główną myśl tekstu.
– Wyraźnie dostrzega relacje między częściami wypowiedzi (np. tytuł, wstęp, rozwinięcie, zakończenie).
– Bardzo sprawnie odróżnia zawarte w tekście informacje ważne od drugorzędnych.
– Bardzo dobrze charakteryzuje komiks jako tekst kultury; wskazuje charakterystyczne dla niego cechy.
– Samodzielnie wyodrębnia elementy składające się na spektakl teatralny i film (gra aktorska, reżyseria, dekoracja, charakteryzacja, kostiumy, rekwizyty, muzyka).
– Dokonuje odczytania tekstów poprzez przekład intersemiotyczny (np. rysunek, drama, spektakl teatralny).
– Świadomie i z uwagą odbiera filmy, spektakle, zwłaszcza adresowane do dzieci i młodzieży.
Uczeń:
– Sprawnie rozpoznaje w wypowiedziach części mowy (czasownik, rzeczownik, przymiotnik, przysłówek, przyimek, spójnik) i określa ich funkcje w tekście.
– Bezbłędnie odróżnia części mowy odmienne od nieodmiennych.
– Dostrzega rolę czasownika w wypowiedzi.
– Sprawnie rozpoznaje formy przypadków, liczby, osoby, czasu i rodzaju gramatycznego odpowiednio: rzeczownika, przymiotnika, czasownika oraz określa ich funkcje w wypowiedzi.
– Stosuje poprawne formy gramatyczne wyrazów odmiennych.
– Poprawnie stopniuje przymiotniki i przysłówki oraz używa we właściwych kontekstach.
– Nazywa części zdania (podmiot, orzeczenie, określenie) i rozpoznaje ich funkcje składniowe w wypowiedzeniach.
– Sprawnie wyróżnia wypowiedzenia oznajmujące, pytające i rozkazujące oraz stosuje je, uwzględniając cel wypowiedzi.
– Rozpoznaje w tekście typy wypowiedzeń: zdanie pojedyncze, zdania złożone, rozumie ich funkcje i stosuje w praktyce językowej.
– Przekształca konstrukcje składniowe, np. zdania złożone w pojedyncze i odwrotnie.
Uczeń:
– Rozumie dosłowne znaczenie wyrazów w wypowiedzi.
– Dostosowuje sposób wyrażania się do zamierzonego celu wypowiedzi.
– Zwykle rozróżnia synonimy, rozumie ich funkcje w tekście i stosuje we własnych wypowiedziach.
3. Komunikacja językowa i kultura języka.
– Samodzielne identyfikuje nadawcę i odbiorcę wypowiedzi.
– Trafnie określa sytuację komunikacyjną i rozumie jej wpływ na kształt wypowiedzi.
– Doskonale rozumie pojęcia: głoska, litera, sylaba.
– Rozumie, na czym polega etykieta językowa i stosuje jej zasady.
– Zawsze pisze poprawnie pod względem ortograficznym oraz stosuje reguły pisowni.
– Poprawnie używa znaków interpunkcyjnych: kropki, przecinka, znaku zapytania, znaku wykrzyknika, cudzysłowu, dwukropka.
– Aktywnie uczestniczy w rozmowie na zadany temat.
– Tworzy logiczną i uporządkowaną wypowiedź, stosując odpowiednią do danej formy gatunkowej kompozycję i układ graficzny.
– Dokonuje selekcji informacji.
– Bardzo sprawnie tworzy spójne wypowiedzi w następujących formach gatunkowych: dialog, opowiadanie (twórcze, odtwórcze), opis, list, zaproszenie, podziękowanie, ogłoszenie, życzenia.
– Sprawnie tworzy plan odtwórczy i twórczy tekstu.
– Bardzo chętnie opowiada o przeczytanym tekście.
– Tworzy opowiadania związane z treścią utworu, np. dalsze losy bohatera, komponowanie początku i zakończenia na podstawie fragmentu tekstu lub na podstawie ilustracji.
– Systematycznie doskonali ciche i głośne czytanie.
– Proponuje różne formy zapisywania pozyskanych informacji.
– Korzysta z informacji zawartych w różnych źródłach, gromadzi wiadomości.
– Z ciekawością poznaje życie kulturalne swojego regionu.
– Rozwija umiejętności efektywnego posługiwania się nowymi technologiami oraz zasobami internetowymi.
I. Kształcenie literackie i kulturowe.
1. Czytanie utworów literackich.
– Wskazuje elementy świata przedstawionego oraz wyszczególnia obrazy poetyckie w poezji.
– Rozpoznaje czytany utwór jako baśń, legendę, bajkę, opowiadanie oraz wskazuje jego cechy gatunkowe.
– Rozpoznaje w tekście literackim zarówno epitet, jak i porównanie, wyrazy dźwiękonaśladowcze oraz ożywienie.
– Wyróżnia elementy rytmizujące wypowiedź, w tym wers, rym, strofę, refren.
– Najczęściej opowiada o wydarzeniach fabuły oraz ustala kolejność zdarzeń i rozumie ich wzajemną zależność.
– Przeważnie odróżnia dialog od monologu, rozumie ich funkcje w utworze.
– Z powodzeniem charakteryzuje podmiot liryczny, narratora i bohaterów w czytanych utworach.
– Najczęściej potrafi rozróżnić narrację pierwszoosobową i trzecioosobową.
– Nie ma problemu ze wskazaniem w utworze bohaterów głównych i drugoplanowych.
– Najczęściej potrafi określić tematykę oraz problematykę utworu.
– Nazywa wrażenia, jakie wzbudza w nim czytany tekst.
– Objaśnia znaczenia dosłowne w tekstach.
– Umiejętnie przedstawia własne rozumienie utworu i je uzasadnia.
– Najczęściej wykorzystuje w interpretacji tekstów własne doświadczenia oraz elementy o kulturze.
– Wyraża własny sąd o postaciach i zdarzeniach oraz określa wartości ważne dla bohatera.
– Wskazuje wartości w utworze oraz określa wartości ważne dla bohatera.
– Bez problemu określa temat i główną myśl tekstu.
– Dostrzega relacje między poszczególnymi częściami wypowiedzi (np. tytuł, wstęp, rozwinięcie, zakończenie).
– Odróżnia zawarte w tekście informacje ważne od drugorzędnych.
– Charakteryzuje komiks jako tekst kultury; wskazuje charakterystyczne dla niego cechy.
– Wyodrębnia elementy składające się na spektakl teatralny i film (gra aktorska, reżyseria, dekoracja, charakteryzacja, kostiumy, rekwizyty, muzyka).
– Potrafi odnieść treści tekstów kultury do własnego doświadczenia
– Rozpoznaje w wypowiedziach części mowy (czasownik, rzeczownik, przymiotnik, przysłówek, przyimek, spójnik) i określa ich funkcje w tekście.
– Potrafi odróżnić części mowy odmienne od nieodmiennych.
– Najczęściej dostrzega rolę czasownika w wypowiedzi, rozpoznaje bezosobowe formy czasownika: rozumie ich znaczenie w wypowiedzeniu oraz funkcje w tekście.
– Rozpoznaje formy przypadków, liczby, osoby i rodzaju gramatycznego odpowiednio: rzeczownika, przymiotnika, czasownika oraz określa ich funkcje w wypowiedzi.
– Na ogół stosuje poprawne formy gramatyczne wyrazów odmiennych.
– Przeważnie nazywa części zdania i rozpoznaje ich funkcje składniowe w wypowiedzeniach (podmiot, orzeczenie i określenie).
– Wyraźnie rozpoznaje wypowiedzenia oraz stosuje je, uwzględniając cel wypowiedzi.
– Rozpoznaje w tekście typy wypowiedzeń: zdanie pojedyncze, zdania złożone, rozumie ich funkcje i stosuje w praktyce językowej.
– Najczęściej przekształca konstrukcje składniowe, np. zdania złożone w pojedyncze i odwrotnie.
– Najczęściej poprawnie wskazuje główne cechy języka mówionego i języka pisanego.
– Przeważnie rozumie dosłowne i przenośne znaczenie wyrazów w wypowiedzi.
– Rozróżnia synonimy i stosuje we własnych wypowiedziach.
3. Komunikacja językowa i kultura języka.
– Identyfikuje nadawcę i odbiorcę wypowiedzi.
– Najczęściej rozpoznaje znaczenie niewerbalnych środków komunikacji (np. gest, mimika, postawa ciała).
– Rozumie pojęcia: głoska, litera, sylaba.
– Pisze poprawnie pod względem ortograficznym oraz stosuje reguły pisowni.
– Najczęściej poprawnie używa znaków interpunkcyjnych: kropki, przecinka, znaku zapytania, znaku wykrzyknika, cudzysłowu, dwukropka.
– Uczestniczy w rozmowie na zadany temat.
– Tworzy logiczną i uporządkowaną wypowiedź.
– Dokonuje selekcji informacji.
– Tworzy spójne wypowiedzi w następujących formach gatunkowych: dialog, opowiadanie (twórcze, odtwórcze), opis, list, zaproszenie, podziękowanie, ogłoszenie, życzenia.
– Tworzy plan odtwórczy i twórczy tekstu.
– Najczęściej opowiada o przeczytanym tekście.
– Zazwyczaj tworzy opowiadania związane z treścią utworu, np. dalsze losy bohatera, redagowanie początku i zakończenia na podstawie fragmentu tekstu lub na podstawie ilustracji.
– Doskonali ciche i głośne czytanie.
– Na ogół korzysta z informacji zawartych w różnych źródłach, gromadzi wiadomości, selekcjonuje informacje.
– Korzysta ze słownika języka polskiego i ortograficznego.
– Poznaje życie kulturalne swojego regionu.
– Zazwyczaj rozwija umiejętności efektywnego posługiwania się nowymi technologiami oraz zasobami internetowymi.
I. Kształcenie literackie i kulturowe.
1. Czytanie utworów literackich.
– Zazwyczaj poprawnie omawia elementy świata przedstawionego, wyodrębnia obrazy poetyckie w poezji.
– Najczęściej poprawnie rozpoznaje czytany utwór jako baśń, legendę, bajkę, opowiadanie oraz wskazuje jego cechy gatunkowe.
– Zna i zazwyczaj rozpoznaje w tekście literackim: epitet, porównanie, wyrazy dźwiękonaśladowcze, ożywienie.
– Przy pomocy nauczyciela rozpoznaje elementy rytmizujące wypowiedź, w tym wers, rym, strofę, refren.
– Odróżnia dialog od monologu.
– Wskazuje w utworze bohaterów głównych i drugoplanowych.
– Potrafi określić tematykę utworu.
– Na ogół potrafi przedstawić własne rozumienie utworu i je uzasadnia.
– Wyraża własny sąd o postaciach i zdarzeniach oraz określa wartości ważne dla bohatera.
– Określa temat i główną myśl tekstu.
– Dostrzega relacje między częściami wypowiedzi (np. tytuł, wstęp, rozwinięcie, zakończenie).
– Odróżnia zawarte w tekście informacje ważne od drugorzędnych.
– Charakteryzuje komiks jako tekst kultury.
1. Gramatyka języka polskiego.
– Zazwyczaj rozpoznaje w wypowiedziach części mowy (czasownik, rzeczownik, przymiotnik, przysłówek, przyimek, spójnik) i określa ich funkcje w tekście.
– Odróżnia części mowy odmienne od nieodmiennych (łatwe przykłady).
– Na ogół rozpoznaje formy przypadków, liczby, osoby, czasu i rodzaju gramatycznego odpowiednio: rzeczownika, przymiotnika, czasownika i oraz określa ich funkcje w wypowiedzi (łatwe przykłady).
– Stosuje poprawne formy gramatyczne wyrazów odmiennych.
– Najczęściej rozpoznaje w tekście typy wypowiedzeń: zdanie pojedyncze, zdania złożone.
– Na ogół nazywa części zdania.
– Zazwyczaj rozróżnia synonimy, rozumie ich funkcje w tekście i stosuje we własnych wypowiedziach.
3. Komunikacja językowa i kultura języka.
– Zazwyczaj identyfikuje nadawcę i odbiorcę wypowiedzi.
– Na ogół rozpoznaje znaczenie niewerbalnych środków komunikacji (np. gest, mimika, postawa ciała).
– Rozumie pojęcie głoska, litera, sylaba.
– Pisze poprawnie pod względem ortograficznym oraz stosuje reguły pisowni.
– Poprawnie używa znaków interpunkcyjnych: kropki, przecinka, znaku zapytania, znaku wykrzyknika, cudzysłowu, dwukropka.
– Przeważnie uczestniczy w rozmowie na zadany temat.
– Najczęściej poprawnie tworzy spójne wypowiedzi w następujących formach gatunkowych: dialog, opowiadanie (twórcze, odtwórcze), opis, list, zaproszenie, podziękowanie, ogłoszenie, życzenia.
– Z reguły chętnie opowiada o przeczytanym tekście.
– Tworzy opowiadania związane z treścią utworu, np. dalsze losy bohatera, redagowanie początku i zakończenia na podstawie fragmentu tekstu lub na podstawie ilustracji.
– Doskonali ciche i głośne czytanie.
– Z pomocą nauczyciela korzysta ze słownika języka polskiego i ortograficznego.
I. Kształcenie literackie i kulturowe.
1. Czytanie utworów literackich.
Uczeń:
– Z pomocą nauczyciela omawia elementy świata przedstawionego.
– Z pomocą nauczyciela rozpoznaje utwór jako baśń, legendę, bajkę i opowiadanie.
– Z pomocą nauczyciela odróżnia dialog od monologu.
– Stara się określać temat i główną myśl tekstu.
– Niekiedy dostrzega relacje między częściami wypowiedzi (np. tytuł, wstęp, rozwinięcie, zakończenie).
1. Gramatyka języka polskiego.
– Z pomocą nauczyciela odróżnia części mowy i części zdania.
– Stara się stosować poprawne formy gramatyczne wyrazów odmiennych (łatwe przykłady).
– Rozpoznaje niektóre synonimy.
3. Komunikacja językowa i kultura języka.
– Podejmuje starania, by identyfikować nadawcę i odbiorcę wypowiedzi.
– Z pomocą nauczyciela rozpoznaje znaczenie niewerbalnych środków komunikacji (np. gest, mimika, postawa ciała).
– Zna pojęcia: głoska, litera, sylaba.
– Dokłada wszelkich działań, by poprawnie używać znaków interpunkcyjnych: kropki, przecinka, znaku zapytania, znaku wykrzyknika, cudzysłowu, dwukropka.
– Uczeń stara się uczestniczyć w rozmowie na zadany temat.
– Uczeń z pomocą nauczyciela tworzy wypowiedzi w następujących formach gatunkowych: dialog, opowiadanie, opis, list, zaproszenie, podziękowanie, ogłoszenie, życzenia.
– Doskonali ciche i głośne czytanie zachęcony przez nauczyciela.
– Z pomocą nauczyciela korzysta ze słownika języka polskiego oraz ortograficznego.
– Nie opanował podstawowej wiedzy i umiejętności z zakresu podstawy programowej.
– Nawet z pomocą nauczyciela nie jest w stanie rozwiązać zadań o elementarnym stopniu trudności.
– Nie wykonuje zadań i poleceń nauczyciela.
– Nie opanował techniki głośnego i cichego czytania.
– Nie odróżnia części mowy odmiennych i nieodmiennych.
– Nie stosuje poprawnych form gramatycznych wyrazów odmiennych.
– Nie dostrzega cech zróżnicowania języka.
– W wypowiedziach pisemnych nie stosuje zasad ortograficznych i interpunkcyjnych.
