Wymagania edukacyjne religia – klasa 4

Wymagania edukacyjne na poszczególne oceny wynikające z realizacji programu nauczania w oparciu o podręcznik do religii wydawnictwa Święty Wojciech „Pan Jezus jest naszym życiem”.

30 jednostek lekcyjnych

Program – AZ-1-01/18

Numer podręcznika: AZ-14-01/18-PO-6/23, zatwierdzenie z dnia 5 kwietnia 2023 r.

Treści nauczania podstawa programowa oraz wymagania dla uczniów dostosowane do każdej jednostki lekcyjnej zawartej w podręczniku.

Wzmagania edukacyjne (zgodne w wytycznymi Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski z 2008 r.):

• Ocenianiu nie podlegają praktyki religijne.

• Oceny z religii są jawne dla ucznia i jego rodziców (prawnych opiekunów).

• Nauczyciele religii są zobowiązani do podania wymagań edukacyjnych niezbędnych do uzyskania poszczególnych ocen śródrocznych i rocznych z religii oraz sposobu sprawdzania osiągnięć edukacyjnych uczniów.

• Nauczyciele religii informują o warunkach i trybie uzyskania z religii oceny rocznej wyższej niż przewidywana.

• Nauczyciele religii są zobowiązani do dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych oraz edukacyjnych uczniów posiadających opinie wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne.

• Oceny z religii ustala się w stopniach w zakresie skali od 1 do 6.

• Uczeń ma prawo zgłosić nieprzygotowanie do lekcji w ilości zgodnej z zasadami przyjętymi w szkole (przy dwóch godzinach zajęć w tygodniu, są to najczęściej dwa nieprzygotowania w półroczu).

• Nauczyciel może oceniać pamięciowe opanowanie modlitw, pod warunkiem, że postarał się o wytłumaczenie ich znaczenia w trakcie zajęć.

Obszary oceniania:

Ponieważ najważniejszym zadaniem nauczyciela jest spowodowanie samodzielnego uczenia się uczniów, przebieg zajęć powinien aktywizować uczących się do podejmowania działań mających na celu zdobywanie wiedzy oraz samodzielnego i twórczego wykorzystywania tego, co przyswoili. Dlatego też niezwykle ważnym obszarem jest oceniania aktywności uczniów na zajęciach oraz systematyczność w pracy na lekcji, w tym także prowadzenie i uzupełniania ćwiczeń będących integralną częścią podręcznika. Należy zwracać uwagę na wykonanie przez uczniów quizów sprawdzających wiedzę na zakończenie każdego działu. Można przeprowadzać kartkówki, ale należy je zapowiedzieć i wyraźnie określić zakres materiału.

Szczególną uwagę należy zwrócić na prace dodatkowe wykonywane przez uczniów. Może to być przygotowanie do udziału w konkursach, w proponowanych zajęciach dodatkowych, wystąpieniach w szkole lub poza nią (o charakterze religijnym), udziału w działaniach mających na celu niesienie pomocy innym, wynikającym z realizacji przykazania miłości Boga i bliźniego.

Ogólne kryteria ocen z religii:

Celujący:

Uczeń:

• spełnia wymagania na ocenę bardzo dobrą

• posiada wiedzę wykraczającą poza program oraz potrafi ją twórczo wprowadzać w życie

• aktywnie uczestniczy w zajęciach i systematycznie prowadzi ćwiczenia

• wykonuje dodatkowe zadania dla chętnych

• bierze udział w konkursach przedmiotowych

• uczestniczy w zajęciach dodatkowych o tematyce religijnej w szkole lub parafii

Bardzo dobry

Uczeń:

• opanował wiedzę i umiejętności określane programem nauczania

• ma prawidłowo uzupełnione ćwiczenia w podręczniku

• chętnie i systematycznie uczestniczy w zajęciach

• jest aktywny na zajęciach

• okazuje szacunek podczas modlitwy i słuchania Słowa Bożego

Dobry

Uczeń:

• opanował wiedzę i umiejętności określone programem nauczania

• ma dobrą umiejętność zastosowania zdobytej wiedzy

• osiąga postępy podczas zajęć

• jest chętny do pracy

• okazuje szacunek podczas modlitwy i słuchania Słowa Bożego

Dostateczny

Uczeń:

• opanował wiedzę i umiejętności umożliwiające dalsze zdobywanie wiedzy,

• w jego wiadomościach są wyraźne luki

• wykazuje chęć do pracy na zajęciach

• ma braki w wykonywaniu ćwiczeń

• okazuje szacunek podczas modlitwy i słuchania Słowa Bożego

Dopuszczający:

Uczeń:

• zdobyte wiadomości nie są wystarczające do uzyskania podstawowej wiedzy religijnej

• niechętnie uczestniczy w zajęciach

• wymaga pomocy przy wykonywaniu prostych zadań

Niedostateczny:

Uczeń:

• nie opanował podstawowych wiadomości i umiejętności określonych programem nauczania

• notorycznie brak mu chęci do pracy i uczestniczenia w zajęciach

Ponieważ religia jest przedmiotem nieobowiązkowym, należy przed ewentualnym wystawieniem oceny niedostatecznej, zbadać sytuację ucznia, podjąć próbę rozmowy z wychowawcą, pedagogiem, rodzicami (opiekunami prawnymi), etc. i spróbować udzielić uczniowi wszelkiej możliwej pomocy, aby podjął on próbę sprostania stawianym przed nim wymaganiom.

Sposoby informowania uczniów i rodziców o ocenach:

1. Na pierwszej lekcji przedstawiamy zasady przedmiotowego oceniania i tłumaczymy wszelkie wątpliwości

2. Na pierwszych zebraniach w roku szkolnym informujemy o nim rodziców

3. Przedmiotowy system oceniania przekazujemy do wiadomości wychowawcy, dyrekcji i rodziców (powinien być on dostępny na obowiązującej w szkole platformie cyfrowej)

4. Uczniowie muszą być poinformowani o możliwości uzupełniania zaległości wynikających z nieobecności w szkole lub brakach pojawiających się na bieżąco

5. Wszystkie wystawione oceny są umieszczane na obowiązującej w szkole platformie cyfrowej możliwie jak najszybciej

6. Jeżeli nauczyciel przeprowadza prace pisemne obowiązujące ucznia, powinien udostępnić je rodzicom do wglądu na zebraniach lub konsultacjach (można też prosić rodziców o podpis pod otrzymaną oceną w ćwiczeniach lub na dodatkowych kartkach).

Szczegółowe wymagania edukacyjne na poszczególne oceny:

I semestr

Rozdział	celujący	bardzo dobry	dobry	dostateczny	dopuszczający
1. Poznaję „Nowe przykazania Pana Jezusa	wyczerpująco wyjaśnia potrzebę skupienia i wyciszenia podczas słuchania słowa Bożego, aby móc poznawać naukę Pana Jezusa i żyć zgodnie z niąwskazuje osiem błogosławieństw jako drogę chrześcijanina do osiągnięcia szczęścia w życiu na ziemi i w niebieodkrywa, że osiągnięcie szczęścia wymaga od nas zaufania Panu Jezusowi i podjęcia trudu bycia Jego uczniem,analizuje tekst Łk 22,59–62,szczegółowo opisuje, kiedy realizujemy poszczególne błogosławieństwa w naszym życiu	wyjaśnia, że każda katecheza pogłębia jego więź z Jezusem,uzasadnia, że słuchanie słowa Bożego wymaga skupienia i wyciszenia,wymienia cechy człowieka ubogiego w duchu,odnosząc się do pierwszego błogosławieństwa, wylicza, co przeszkadza nam w osiągnięciu szczęścia,wyjaśnia, że niedostrzeganie, bagatelizowanie swoich grzechów i ich konsekwencji dla nas i dla innych to przeszkody dla życia drugim błogosławieństwem,odkrywa, że przeszkodą w wypełnianiu w życiu trzeciego błogosławieństwa jest wymuszanie na innych wypełniania naszych projekcji życiowych, traktowanie Pana Boga jako wykonawcy naszych życzeń,na przykładzie Jana Chrzciciela wskazuje cechy człowieka łaknącego i pragnącego sprawiedliwości,odkrywa, że człowiek szczęśliwy to ten, który jest czystego serca, nie ma w nim zła, żyje zgodnie z Bożymi przykazaniami,odkrywa, że przeszkodą we wprowadzaniu w życie błogosławieństwa związanego z pokojem jest egoizm, rządza władzy, brak wrażliwości na krzywdzę drugiego człowieka.odkrywa, że chęć dominowania nad drugim człowiekiem, odrzucanie tych, którzy są od nas lepsi lub poszkodowani przez los, stanowi przeszkodę w dążeniu do szczęściawskazuje przeszkody utrudniające nam realizację poszczególnych błogosławieństw	tłumaczy znaczenie przypowieści o siewcywyjaśnia znaczenie pojęć „katecheza”, „przypowieść”, „pielgrzymtłumaczy, że człowiek szczęśliwy to ten, który zaufał Panu Jezusowiwskazuje na mapie górę Błogosławieństwwskazuje na mapie Górę Synajwymienia cechy faryzeusza i celnika z przypowieści Jezusaopisuje historię Piotra, który płacze z powodu swojego grzechu,określa ludzi cichych jako tych, którzy ufają Panu Bogu, wypełniają w swym życiu Jego wolę wsłuchując się w Słowo Boże, nie szukają poklasku, nie unoszą się gniewem,odkrywa, że tylko Bóg może sprawiedliwie osądzić człowieka, bo tylko On zna jego serce,odkrywa, że człowiek miłosierny okazuje aktywne współczucie drugiemu człowiekowi – dostrzega jego biedę i pomaga mu, czyli brak miłości do Boga i bliźniego,opisuje, jak powinniśmy wprowadzać pokój na świecie, w rodzinach, wśród rówieśnikówodkrywa, że szczęście człowieka wypływa z faktu wypełniania przykazania miłości Boga i bliźniegowskazuje możliwe powody odrzucenia w grupie rówieśniczej	opowiada przypowieść o siewcy,wskazuje na mapie Ziemię Świętą,wyjaśnia znaczenie pojęć „błogosławieni” i „chrześcijanin”,odkrywa, że nagrodą za bycie ubogim w duchu jest królestwo niebieskie już tu, na ziemi, i w życiu wiecznymwskazuje Górę Błogosławieństw jako miejsce żywej modlitwy pielgrzymówwyjaśnia dlaczego trzeba żałować za grzechywskazuje Maryję jako Tę, która wypełniła w swym życiu błogosławieństwa,objaśnia, że zbyt często osądzamy innych, a samych siebie usprawiedliwiamywskazuje na mapie Górę Błogosławieństwodkrywa, że przeszkodą w stawaniu się człowiekiem miłosiernym jest egoizmodkrywa, że przeszkodą do stawania się człowiekiem czystego serca jest nasze zobojętnienie na Boże słowo i Jego przykazania oraz zachowania pełne fałszu wobec innychopowiada historię Świętego Szczepana,odkrywa, że każdy chrześcijanin jest wezwany przez Jezusa Chrystusa do życia ośmioma błogosławieństwami,	formułuje modlitwę dziękczynną za przeżyte wakacje,wyjaśnia znaczenie symboli zawartych w przypowieści: siewca, ziarno, miejsca, na które pada ziarnowyjasnia, że ludzie, którzy się smucą z powodu braku miłości do Boga i drugiego człowieka, będą pocieszeninazywa postawy, cechy Maryi jako cichej i pokornego sercawskazuje na mapie rzekę Jordantłumaczy pojęcie miłosierdzia,wskazuje miłość do Boga i bliźniego jako podstawową motywację naszego postępowaniaodkrywa, że każdy chrześcijanin jest wezwany przez Jezusa Chrystusa do budowania pokoju między ludźmi,odkrywa, że Jezus wzywa nas do modlitwy za nieprzyjaciół,wymienia większość z ośmiu błogosławieństw
2. Przyjaźnię się z Panem Jezusem	wyjaśnia, że liturgia Kościoła jest dopełniana psalmami i innymi pieśniami w celu podkreślenia doniosłości czasu spotkania z Jezusem, wyraża naszą miłość i zaufanie do Boga	wyjaśnia, że Jezusa poznaje się poprzez udział w wydarzeniach roku liturgicznego, • stwierdza, że przyjaźń z Jezusem umacnia się poprzez rozmowę i systematyczne spotkania z Nim (modlitwę, słuchanie słowa Bożego, udział w Eucharystii i innych sakramentach),podaje, że udział w Eucharystii, uczcie weselnej jest uprzywilejowanym spotkaniem z Chrystusem – Oblubieńcem,	wyjaśnia, że każdy chrześcijanin jest zaproszony przez Jezusa Chrystusa do budowania pokoju między ludźmiwymienia dary, jakie otrzymujemy w czasie Eucharystii od Pana Jezusa – Oblubieńca	opisuje sposoby spotykania się z Jezusem (modlitwę, słuchanie słowa Bożego, udział w Eucharystii i innych sakramentach),podaje, że podstawą przyjaźni z Jezusem jest wiara w Niego i zaufanie Mu	wymienia sposoby spotykania się z Jezusem (modlitwę, słuchanie słowa Bożego, udział w Eucharystii i innych sakramentach), podaje, że przyjaźń z Jezusem umacnia się poprzez budowanie wspólnoty
3. Dziękuję za wszystko Panu Jezusowi	analizując treść prefacji tłumaczy dlaczego Eucharystia to dziękczynienie	wyjaśnia znaczenie słowa „wdzięczność”,wskazuje motywy wdzięczności na przykładzie trędowatego,określa powody wdzięczności i zmiany w postawach życiowych omawianych postaci biblijnychwymienia dary przyrodzone i nadprzyrodzone	wskazuje przykładowe powody okazywania wdzięczności,wymienia fakty z życia Wandy Błeńskiejwskazuje Boga jako dawcę wszelkich potrzebnych nam w życiu łask,odkrywa, że Bóg obdarowuje ludzi darami przyrodzonymi i nadprzyrodzonymi,	uzasadnia wartość wdzięcznościodkrywa, że modlitwa dziękczynna to sposób okazania wdzięczności Bogu za otrzymywane daryodkrywa, że wdzięczność Jezusowi uwidacznia się w zmianie sposobu życia, a także w zmianie w stosunku do Boga i bliźniego	• odkrywa, że wdzięczność jest ważną cechą człowieczeństwauzasadnia wartość wdzięczności w relacji z Bogiem wymienia różne dary, które otrzymuje od Boga,
Katechezy okolicznościowe	podaje, że uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata obchodzimy w ostatnią niedzielę roku liturgicznego,	na podstawie poznanych tekstów biblijnych stwierdza, że jesteśmy wezwani do budowania Królestwa Bożego na ziemi	na podstawie tekstów biblijnych wskazuje cechy królestwa Jezusa Króla,	odkrywa, że Jezus w rozmowie z Piłatem mówi, że jest królem, ale Jego królestwo nie jest z tego świata	uzasadnia, że uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata obchodzimy w ostatnią niedzielę roku liturgicznego.
II semestr
4.Przepraszam Pana Jezusa	uzasadnia, że Bóg z miłości stworzył Jezusa i ludziwyczerpująco wyjaśnia konieczność żałowania, naprawiania popełnionych błędów i zadośćuczynienia tym, których skrzywdziliśmy, aby Jezus odpuścił nam grzechy w sakramencie pokutyokreśla momenty Eucharystii, w których dokonuje się nasze pojednanie z Bogiem i ludźmi,wyjaśnia znaczenie frazy „brać krzyż na swe ramiona”	opowiada historię grzechu pierworodnego,odkrywa, że szatan okłamuje Adama i Ewę, chcąc oddalić ich od Boga,wskazuje Piotra jako wzór człowieka, który uznaje swą grzeszność, żałuje za grzech i ufa Bożej miłości,odkrywa, że grzech i jego konsekwencje niszczą naszą relację z Bogiem i ludźmiodkrywa, że Jezus wypełnia swą wolę względem Piotra mimo jego grzesznościwskazuje sposoby naprawiania popełnianych błędówwyjaśnia znaczenie przebaczenia udzielanego ludziom przez Boga za pośrednictwem Jezusa w sakramencie pokuty i pojednania.odkrywa, że spowiedź powszechna i znak pokoju to momenty na Eucharystii, podczas w których wyznajemy naszą grzeszność, okazujemy pragnienie pozostawania w jedności z Bogiem i drugim człowiekiem,• na podstawie fragmentów z Ewangelii wskazuje Piotra jako tego, który uwierzył w słowa Jezusa o Bożym miłosierdziu	wymienia wypływające z grzechu zagrożenia dla dobra osobistego i wspólnotowegoopisuje negatywne konsekwencje grzechu Adama i Ewy wobec Boga, siebie i ludzi wokół oraz następnych pokoleńnazywa Boga miłością, która przebaczawskazuje Piotra jako wzór człowieka, który uznaje swą grzeszność, żałuje za grzech i ufa Bożej miłości,wyjaśnia, że samo wyznanie grzechów w sakramencie pokuty i pojednania nie wystarczy – trzeba za nie żałować, naprawić je, zadośćuczynić tym, których skrzywdziliśmyodkrywa, że w wolności, jaką daje nam Bóg, człowiek sam dokonuje wyborówodróżnia grzech popełniony myślą od grzechu popełnionego słowem, uczynkiem oraz zaniedbaniem (B.13.1)wskazuje cechy osoby modlącej się słowami modlitwy przebłagalnej	opisuje grzech jako stan nieprzyjaźni między Bogiem a człowiekiemodkrywa, że Adam i Ewa popełniają grzech nieposłuszeństwa wobec Boga odkrywa, że Jezus wypełnia swą wolę względem Piotra mimo jego grzesznościodkrywa, że grzech i jego konsekwencje niszczą naszą relację z Bogiem i ludźmiwyjaśnia, że Pan Bóg pragnie, abyśmy naprawiali swe błędy – grzechy wobec drugiego człowiekawskazuje Jezusa jako Tego, który przychodzi leczyć grzesznikówukłada tekst modlitwy przebłagalnej,wyjaśnia, że Pan Jezus pragnie, abyśmy w swym życiu słuchali Jego słowa i wypełniali je	odkrywa, że Bóg, wyrzucając człowieka z raju, daje mu obietnicę – Dobrą Nowinęnazywa Boga miłością, która przebaczaodkrywa, że Bóg w swoim miłosierdziu przebacza nam nasze grzechywskazuje, że z ufnością może przystępować do spowiedzi, gdzie czeka na niego Jezus przebaczający
6. Wielbię Pana Jezusa	tłumaczy dlaczego Bogu należne jest uwielbienieopowiada o kompatybilności działania i słuchania Boga w życiu człowieka	wyjaśnia, czym jest modlitwa uwielbienia (D.1),odkrywa, że talenty mogą pomóc w uwielbianiu Boga i głoszeniu Dobrej Nowiny,wskazuje, że Maria uwielbia Jezusa poprzez słuchanie Jego słowa, a Marta poprzez posługę,wyjaśnia, co to znaczy współofiarowanie – współcierpienie, włączanie w Eucharystię własnych problemów (F.1),	wskazuje w Pieśni Maryi fakty świadczące o wierności Boga wobec ludzi, Jego nieustannej troski o człowiekawskazuje, jak może uwielbiać Boga, wykorzystując otrzymane od Boga talenty, umiejętności,odkrywa, że Bóg oczekuje od nas postawy Marty i Marii – posługi drugiemu człowiekowi i kontemplacji słowa Bożego	odkrywa, że uwielbienie jest należne jedynie Bogu,odkrywa, że poprzez swoje wypowiedzi i działania uwielbia Bogawskazuje, co przeszkadza mu w skupieniu się na modlitwie uwielbieniawyjaśnia, że Msza Święta jest ofiarą Chrystusa i naszą, więc własne trudy i cierpienia możemy złożyć Bogu w ofierze (F.1.11)wyjaśnia, że Eucharystia jest uwielbieniem Boga (B.13.2),wymienia sposoby oddawania czci Bogu	układa prostą modlitwę uwielbieniaopowiada o spotkaniu Marii i Marty z Jezusemwskazuje na ofiarniczy charakter mszy świętej
Katechezy okolicznościowe	omawia istotę Triduum Paschalnegowyczerpująco omawia rolę i dary Ducha Świętego na podstawie wybranych fragmentów Pisma Świętego,wyjaśnia sens obchodów roku liturgicznego	odkrywa, że Jezus obmywa nogi swym uczniom, aby uświadomić im, że przychodzi na świat, aby służyć,układa według chronologii wydarzenia Wielkiego Tygodnia,wymienia części liturgii Wigilii Paschalnej: liturgia światła, liturgia słowa Bożego, liturgia chrzcielna, liturgia eucharystycznawyjaśnia znaczenie pojęcia „miłosierdzie”,odpowiada na pytania dotyczące usłyszanych fragmentów Pisma Świętego dotyczące roli i darów Ducha Świętego,	podaje przykłady służby drugiemu człowiekowi.odkrywa, że wypełniając wolę Boga, Pan Jezus przyjmuje na siebie mękę, śmierć krzyżową, aby dać ludziom życie wieczne,wyjaśnia, że podczas liturgii Wigilii Paschalnej przeżywamy wyprowadzenie nas z niewoli grzechu przez zmartwychwstałego Chrystusa,wyjaśnia jakie łaski daje Jezus tym, którzy z ufnością zwracają się do Niegoodkrywa, że bez pomocy Ducha Świętego nie jesteśmy w stanie żyć w jedności z innymi, że Duch Święty ma moc pokonania naszego egoizmu	wskazuje sakramenty jako znak spotkania z Jezusemodkrywa, że Wielki Piątek jest jedynym dniem roku liturgicznego, w którym nie jest sprawowana Eucharystia,wymienia symbole (paschał, słowo Boże, chrzcielnica, chleb i wino w kielichu)odkrywa działanie Jezusa w swoim życiuz pomocą katechety modli się Koronką do miłosierdzia Bożego	opowiada o umyciu nóg przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzypodaje, że przez swą mękę i śmierć na krzyżu Pan Jezus daje nam odkupienie grzechówwymienia symbole chrztu świętego i skutki jego przyjęciawymienia Koronkę do miłosierdzia Bożego jako skuteczną modlitwę